عقیقه امام زمان و اطعام کردن

عقیقه، همان قربانی است (از گاو یا گوسفند و یا شتر) که بعد از به دنیا آمدن طفل، آن را قربانی می کنند و این عمل در شرع مستحب است و پیامبرصلی الله علیه وآله نیز برای دو فرزندش حسن علیه السلام و حسین علیه السلام، قوچی را در روز هفتم ولادتشان، عقیقه نمود.(۱۴۵)
عقیقه را فدای طفل می کنند تا زندگی طفل از بلاها ایمن گردد.
در حدیثی از رسول خداصلی الله علیه وآله آمده: «کلّ امری ءٍ مرتهن بعقیقته» «هر کس در گرو عقیقه خود است.»(۱۴۶)
از امام صادق علیه السلام نقل شده: «کلّ مولود مرتهن بالعقیقه»؛ «هر کودکی در گرو عقیقه خود است.»(۱۴۷)
این سخن، چقدر نو و زیباست؛ چون که خداوند تعالی، هنگامی که طفلی را به پدر و مادرش می بخشد، ممکن است، طفل سالم به دنیا بیاید و زنده بماند و همچنین ممکن است در همان وقت بمیرد؛ پس هنگامی که برای طفل عقیقه می کنند، او زنده می ماند؛ چون عقیقه به منزله ضمانت ایمنی طفل است.
گذشته از این حقیقت، امام عسکری علیه السلام برای امام مهدی سیصد گوسفند عقیقه نمود(۱۴۸) از همین رو، امام زمان علیه السلام نسبت به اولین و آخرین انسان ها، برتری وامتیاز دارد؛ زیرا تاریخ برای کسی غیر از امام زمان علیه السلام بیان نکرده، که برای او سیصد گوسفند عقیقه کنند.
در این جا به راز بزرگی پی می برید که یک عقیقه برای طول عمر یک انسان – که به طور معمول ۷۰ یا ۸۰ سال زندگی می کند – نافذ است؛ اما کسی که به قدرت الهی، می خواهد، هزاران سال زندگی کند و آن همه دشمن دارد، می طلبد که برای او عقیقه های فراوانی کنند.
این امر، منافاتی ندارد با اینکه خداوند تعالی، حافظ و نگهبان امام علیه السلام است؛ چون عقیقه، دارای آثار وضعی است، بحث درباره این موضوع، شرح و تفصیل بیشتری را می طلبد؛ اما برای این مطلب، مجال بیشتری لازم است.
این عمل امام عسکری علیه السلام، نشانگر اسراری است:
۱ – امنیت بخشی به عمر امام زمان علیه السلام.
۲ – وسیله ای برای اعلام ولادت امام زمان علیه السلام به شیعیان.
امام عسکری علیه السلام، تنها به عقیقه کردن اکتفا نکرد؛ بلکه به عثمان بن سعید دستور داد که ده هزار رطل (واحدی در وزن)، نان و به همین اندازه گوشت را برای ایمنی فرزندش بین بنی هاشم تقسیم کنند.(۱۴۹)
جعفر افزاری از گروهی از اصحاب و یاران امام عسکری علیه السلام نقل نموده که: عرض علینا ابو محمّد الحسن بن علی علیه السلام ابنه و نحن فی منزله و کنّا اربعین رجلا. فقال: «هذا امامکم من بعدی و خلیفتی علیکم، اطیعوه و لا تتفرقوا من بعدی فی ادیانکم فتهلکوا، اما انّکم لا ترونه بعد یومکم هذا.»
قالوا: فخرجنا من عنده، فما مضت الاّ ایام قلائل حتی مضی ابو محمدعلیه السلام؛
امام عسکری علیه السلام، فرزند پسرش را نزد ما ۴۰ نفر آورد و نشان داد در حالی که ما در منزل آن حضرت مهمان بودیم؛ امام علیه السلام فرمود: «این، امام شما بعد از من است و جانشین من بر شماست از او اطاعت کنید و بعد از من از دینتان متفرق نگردید – که هلاک می شوید اما بدانید که دیگر بعد از امروز، او را نخواهید دید.»
می گویند: از خانه امام خارج شدیم، چند روزی نگذشت که امام عسکری علیه السلام به شهادت رسید.(۱۵۰)
امام عسکری علیه السلام برای بعضی از یاران و اصحابش، گوسفند قربانی فرستاد و به آنها فرمود: «این عقیقه فرزندم محمدصلی الله علیه وآله است.»(۱۵۱)
امام عسکری علیه السلام برای ابراهیم – که او نیز از خواص یاران حضرت بوده – ۴ قوچ فرستاد و چنین نوشت: «بسم اللَّه الرحمن الرحیم، عُقَّ هذه عن إبنی محمّد المهدی و کُلْ، هَنَّأکَ اللَّه و أطعِمْ مَن وجدتَ مِن شیعتنا»؛
«بسم اللَّه الرحمن الرحیم، این عقیقه برای فرزندم محمدعلیه السلام است از آن بخورید که خداوند، آن را گوارایتان گرداند و هر کسی از شیعیان را دیدید از این گوشت به او اطعام کنید.»(۱۵۲)
امام عسکری علیه السلام، بعضی از شیعیان مورد اعتماد را از تولد امام زمان علیه السلام باخبر نمود؛ ولی امر فرمود که آنها، این امر را پنهان کنند و نامه ای به شیخ احمد ابن اسحاق قمی (ایشان از بزرگان اصحاب حضرت بود)، نوشت و او را به ولادت پسرش مهدی علیه السلام بشارت داد.
همچنین فرزندش مهدی علیه السلام را به عده ای از یاران مورد اعتمادش نشان داد تا تاکیدی بر این حقیقت باشد که تولد مهدی علیه السلام، خرافات نیست. از احادیثی که در ذیل می آوریم نیز صحت آنچه گفتیم، روشن می گردد:
عن الحسن بن المنذر قال: جائنی یوماً حمزه بن ابی الفتح، فقال لی: البشاره! ولد – البارحه – فی الدار مولود لابی محمدعلیه السلام و امر بکتمانه، قلت: و ما اسمه؟ قال: سمّی بمحمّد و کنّی بجعفر؛
روزی حمزه بن ابی الفتح، نزد من آمد و به من گفت: بشارت باد بر تو! دیشب فرزند امام عسکری علیه السلام متولد شد؛ ولی امام علیه السلام امر به پنهان کردن این مطلب فرمود.
پرسیدم: اسمش را چه گذاشته اند؟
گفت: او را محمدعلیه السلام نام نهاده اند و کنیه اش جعفر است.(۱۵۳)
فی کمال الدین عن احمد بن اسحاق القمی قال: لما وُلِد الخَلَفُ الصالح علیه السلام ورَدَ عن مولانا ابی محمّد الحسن بن علی علیه السلام الی جدِّی احمد بن اسحاق کتاب، فاذا فیه مکتوب بخَط یده علیه السلام الذی کان تَرِدُ به التوقیعات علیه و فیه:
«وُلِد لنا مولود، فلیکن عندک مستوراً، و عن جمیع النای مکتوماً، فإنّا لم نُظْهِر علیه إلاّ قرب لقرابته و الولی لولایته، أحبَبْنا إعلامک لیسرّک اللَّه به مِثْل ما سَرَّنا به، والسلام»؛
از احمدبن حسن بن اسحاق قمی آمده: هنگامی که خلف صالح، امام زمان علیه السلام متولد شد از امام عسکری علیه السلام، نامه ای به دست پدربزرگم، احمدبن اسحاق رسید(۱۵۴) و در آن توقیع(۱۵۵) – که به خط آن حضرت بود – نوشته شده بود: «برای ما طفلی به دنیا آمده است، این سخن را نزد خودت، مخفی نگاهدار و از تمامی مردم، پوشیده بدار؛ چون من این مطلب را فقط به نزدیکان و دوستان می گویم به خواست خداوند در شادی ما نیز، تو شاد باش.»
برگرفته از کتاب از تولد تا بعد از ظهور نوشته آقای سید محمد کاظم قزوینی موسوی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *