دعای ندبه درس شوق

دعای شریف ندبه معارف والایی مربوط به شوق مهدویت را در بردارد. این دعا را از این رو، «ندبه» گذاشته اند که گریه ای همراه با فریاد خواهی و استغاثه است.
عرب به مطلقِ گریه و ریزش اشک در اثر حزن، «بکاء» می گوید، امّا به گریه بلند، همراه با استغاثه «ندبه» می گوید.(۱۴۶)
دعای ندبه درس گریه، عشق، بی قراری و شیدایی و در یک کلام دوره معارف کامل الهی است درس آن حدیث امام صادق علیه السلام است که: «مشتاق نه به خوراکی میل دارد و نه از نوشیدنی ای لذّت می برد و میل به خواب و استراحت از او بر طرف می شود. نه به دوست و مصاحب اُنس می گیرد. نه در آبادی ای وطن می گزیند و نه در آسایشگاه و آرامگاهی می آرامد.»(۱۴۷) را به ما می آموزد.
انسان عاشق نه صرف گفتن لفظ، بلکه با سوز و گداز درونی خود، دادخواهی و استغاثه می کند و این چنین از دوری و فراق مولا ناله می کند:
«لیت شعری أین استَقَرتْ بِکَ النَّوی»؛
«ای کاش می دانستم، کجا و چه وقت دل ها به ظهور تو آرام خواهد یافت.»(۱۴۸)
«عزیزٌ عَلیَّ أنْ أرَی الخَلْقَ وَلا تُری ،
یا اینکه می گوید: «ای آقای من بر من سخت است که همه خلق را ببینم امّا تو را نبینم.»(۱۴۹)
این خود درسی است که امام صادق علیه السلام به ما می آموزد، یعنی اینکه نسبت به امام مهدی علیه السلام این گونه عاشق باشید؛ زیرا که این دعا از کلام آن معصوم به ما رسیده است.
عاشق امام در فرازی دیگر، از دعای ندبه این چنین بیان می دارد: «هَلْ مِن مُعین فأطیلَ مَعَهُ العویل والبکاء، هل من جزع فاساعد جزعه إذا خلا، هل قَذَیت عینٌ فساعَدَتها عینی عَلی القَذی .
«آیا ناله کننده ای هست تا به همراه او گریه و ناله را طول دهم؟ آیا جزع کننده ای هست هنگامی که تنهاست با او مساعدت کنم، آیا چشمی را خاری افتاده که چشم من در اشک با او همراهی کند.»(۱۵۰)
همه اینها نشان از به یاد محبوب بودن و ناراحتی از دوری اوست. پس دوستان و منتظران باید در فراق از امام خود محزون بوده و همّ و غمی برای دیدار داشته باشند که همه اینها دلیل بر اشتیاق و حقیقت انتظار فرد برای ظهور و فرج مولای خود است، از این رو خود را برای ظهور مهیّا می کند.
برگرفته از کتاب انتظار از دیدگاه روایات اهل بیت علیهم السلام نوشته خانم سکینه طاووسی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *