القاب و کنیه امام زمان مقتصر

در مناقب قدیمه از القاب شمرده و شاید مراد، این باشد که جمیع انبیا و اوصیای گذشته در ایّام ریاست و عزلت، مبتلا بودند به معاشرت و موانست و مصاحبت، بلکه مواصلت و مناکحت با منافقین و فاسقین و مامور بودند به مدارات و موالفت با آنها، به جهت حفظ و بقای دین و عصابه مومنین.
لکن حضرت مهدی – صلوات اللَّه علیه – اقتصار خواهد فرمود از انصار و اعوان و مصاحب به مومنین مخلصین و عباد صالحین که خدای تعالی از ایشان مدح فرموده و خبر داده که «…عِبَاداً لَنَا اُولِی بَاْسٍ شَدِیدٍ…»(۴۵۰) چنان چه عیّاشی روایت کرده(۴۵۱) و به قول خود خدای تعالی «…اَنَّ الْاَرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصَّالِحُونَ»(۴۵۲) چنان چه علی بن ابراهیم روایت کرده.(۴۵۳)
رشته الفت و مجالست و موانست با کفّار و منافقین، بالمرّه گسسته خواهد شد. صالح و طالح و طیّب و خبیث از یکدیگر جدا شوند و هرگز به احدی از ایشان مستعین نشود؛ چنان چه بسیار می شد که جدّ اکرمش، به اعانت منافقین جهاد می کرد با مشرکین و احتمال می رود که کلمه مذکوره «منتصر» باشد، یعنی دادگیرنده و از آیه شریفه اخذ شده باشد که: «وَلَمَنْ انتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ فَاُوْلَئِکَ مَا عَلَیْهِمْ مِنْ سَبِیلٍ»(۴۵۴) چنان چه در تفسیر قمی(۴۵۵) مروی است از جناب باقرعلیه السلام که فرمود: «یعنی قائم علیه السلام و اصحاب او. قائم علیه السلام چون خروج کرد، داد گیرد از بنی امیّه و از کذّابین و ناصبیان.»
برگرفته از کتاب نجم الثاقب نوشته آقای حاج میرزا حسین طبرسی نوری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *