دوره غیبت صغری امام زمان علیه السلام

دوره غیبت صغری امام زمان علیه السلام
در سال ۲۶۰ ه . ق حضرت امام حسن عسکری علیه السلام به دست خلیفه عباسی شهید شد. از این پس، دوره جدیدی از زندگی امام مهدی (عج)، که به غیبت صغری معروف است، آغاز شد. این دوره حدود شصت و نه سال یعنی تا سال سیصد و بیست و نه هجری طول کشد.
گرچه در این مدت به دلیل برخی مصالح، از جمله در امان ماندن از خطراتی که جان آن حضرت را از سوی دشمنان تهدید می کرد، امام علیه السلام از نظرها پنهان بودند، اما حضرت تعدادی افراد وارسته و با تقوا را به عنوان نائب خاص خود به مردم معرفی کردند تا هر یک از ایشان سؤالات و مشکلات خود را به وسیله آنان به امام علیه السلام برسانند و از طریق امام پاسخ دریافت نمایند. نواب دوره غیبت صغری چهار نفر بودند که به ترتیب عبارتند از:
۱٫ ابو عمرو، عثمان بن سعید، که از سن یازده سالگی در حضور ائمه قبلی مشغول خدمت بوده است و از اصحاب مورد اعتماد امام هادی علیه السلام و امام عسکری علیه السلام محسوب می شوند. وی از سال ۲۶۰ تا ۲۶۷ ه . ق منصب نیابت امام زمان (عج) را عهده دار بود.
۲٫ ابوجعفر محمد بن عثمان: وی فرزند نائب اول امام عصر (عج) است که از سال ۲۶۷ تا ۳۰۵ ه . ق عهده دار منصب نیابت خاص بود.
۳٫ ابوالقاسم حسین بن روح نوبختی: این عالم بزرگوار از سال ۳۰۵ ه. ق تا ۳۲۶ ه. ق یعنی حدود بیست و یک سال نیابت امام عصر (عج) را عهده دار بود.
۴٫ ابوالحسن علی بن محمد سیمری: وی حدود سه سال یعنی از سال ۳۲۶ تا ۳۲۹ ه . ق به عنوان نایب خاص امام (عج) به انجام وظیفه مشغول بود.
همان گونه که اشاره شد، نواب خاص دوره غیبت صغری در غیاب امام به انجام برخی وظایف مشغول بودند که از جمله آن ها: زدودن شک و حیرت مردم درباره تولد امام زمان (عج); حفظ امام از خطراتی که او را تهدید می کند از راه پنهان داشتن مکان او; پاسخگویی به پرسش های فقهی و اعتقادی مردم; مبارزه با مدعیان دروغین نیابت; آماده سازی مردم برای پذیرش غیبت کبری; کمک به نیازمندان و توزیع وجوه شرعی و…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *