دیدگاه باقریه در مورد رجعت

«باقریه»، به گروهی از شیعیان که معتقد به رجعت امام محمدباقرعلیه السلام بودند، گفته میشود. آنان رشته «امامت» را از حضرت علی بن ابیطالبعلیه السلام به نواده او امام محمدبن علی بن الحسینعلیه السلام معروف به باقرعلیه السلام کشانیده و او را «مهدی منتظر» میدانستند. از نظر آنان جابربن عبدالله انصاری روایتکرده که رسول خدا به او فرموده است: «انک سَتُدرِکُ رَجُلاً مِنْ اَهْلِ بَیْتی اسْمُهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ یُکَنَّی اَبا جَعْفَرٍ فَاقْرَئهُ مِنی السَّلام» [۱] ؛ «همانا تو او را خواهی دید و چون او را دیدی سلام مرا به وی برسان».
جابر آخرین کس، از اصحاب پیغمبرصلی الله علیه وآله بود که در سن پیری و نابینایی در گذشت. وی به دنبال حضرت امام محمدباقرعلیه السلام – که در آن وقت کودک بود – در کوچههای مدینه میگشت و میگفت: «یا باقر! متی القاک»؛ یعنی، ای باقر! من کی تو را دیدار خواهم کرد؟
روزی دریکیازکوچههای مدینه، به آن حضرت برخورد و او را به سینه خود چسبانید. سر و دستش را بوسید و گفت: «یابنی! جَدُکَ رَسُولُ اللّهِ یَقْرَئُکَ السَّلام» [۲] ؛ یعنی، ای فرزند من! جد تو رسولاللَّه به تو سلام میرساند. گویند: در همان شب پس از دیدار آن حضرت، جابر در گذشت.
«باقریه» گویند: از آنجایی که جابر مامور رسانیدن سلام از طرف جدّش به وی بود، پس آن حضرت «مهدی منتظر» است. [۳] و البته این استدلالی بسیار سست و واهی است.
پی نوشت ها:
[۱] شیخ کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۳۰۴٫
[۲] ر.ک: بحارالانوار، ج ۶۸، ص ۱۸۵٫
[۳] فرهنگ فرق اسلامی، ص ۹۶٫
برگرفته از کتاب دانشنامه مهدویت و امام زمان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *