اشکالات مخالفان امامت اشکال اول

ما امامیه را ملزم کرده و ثابت میکنیم که یا در خود غیبت و یا تکلیف با وجود غیبت، جهت قُبح وجود دارد. بنابراین ایشان میبایست عدم لزوم قبح در غیبت، یا تکلیف با اعتقاد غیبت را اثبات کنند. چون با ثبوت وجه قبح، اعتقاد به غیبت زشت میباشد، هر چند که برای آن وجه حُسنی هم ثابت شود [مثلاً گفته شود که غیبت لطف است]کما نقول فی قبح تکلیف ما لا یطاق (انّ فیه وجه قبح) و إن کان فیه وجه حسن بان یکون لطفاً لغیره.
و الثانی: انّ الغیبه تنقض طریق وجوب الإمامه فی کلّ زمان، لانّ کون النّاس مع رئیس مهیب متصرّف ابعد من القبیح لو اقتضی کونه لطفاً واجباً فی کلّ حال، و قبح التکلیف مع فقده لانتقض بزمان الغیبه، لانّا فی زمان الغیبه نکون مع رئیس هذه صفته ابعد من القبیح، وهو دلیل وجوب هذه الرئاسه، ولم یجب وجود رئیس هذه صفته فی زمان الغیبه ولا قبح التکلیف مع فقده، فقد وجد الدّلیل و لا مدلول وهذا نقض الدّلیل.
همان طور که ما در مورد قبح تکلیف به مالایطاق(۷) میگوییم: اگر چنانچه وجه حُسن و خوبی هم داشته باشد از جمله این که در حقّ بندگان لطف باشد در این صورت باز هم قبح و زشتی وجود دارد.
برگرفته از کتاب ترجمه کتاب الغیبه نوشته شیخ طوسی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *