آیات مهدویت – پایان تقیه

کد آیه: ۳۴ / ۴۱
{وَ لا تَسْتَوِی الْحَسَنَهُ وَ لاَ السَیِئَهُ ادْفَعْ بِالَتی هِیَ اَحْسَنُ فَإِذَا الَذی بَیْنَکَ وَ بَیْنَهُ عَداوَهٌ کَاَنَهُ وَلِیٌ حَمیمٌ}
هرگز نیکی و بدی یکسان نیست، بدی را با نیکی دفع کن، ناگاه (خواهی دید) همان کسی که میان تو و او دشمنی است، گویی دوستی گرم و صمیمی است!
عَنْ سَوْرَه بْنِ کُلَیْبٍ عَنْ اَبِی عَبْدِ اللَهِ (ع) ، قَالَ: لَمَا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهُ عَلَی رَسُولِ اللَهِ صلی الله علیه و آله و سلم : «ادْفَعْ بِالَتِی هِیَ اَحْسَنُ فَإِذَا الَذِی بَیْنَکَ وَ بَیْنَهُ عَداوَهٌ کَاَنَهُ وَلِیٌ حَمِیمٌ»، فَقَالَ رَسُولُ اللَهِ صلی الله علیه و آله و سلم : اُمِرْتُ بِالتَقِیَهِ فَسَارَ بِهَا عَشْراً حَتَی اُمِرَ اَنْ یَصْدَعَ بِمَا اُمِرَ وَ اُمِرَ بِهَا عَلِیٌ فَسَارَ بِهَا حَتَی اُمِرَ اَنْ یَصْدَعَ بِهَا، ثُمَ اَمَرَ الْاَئِمَهُ بَعْضُهُمْ بَعْضاً فَسَارُوا بِهَا، فَإِذَا قَامَ قَائِمُنَا سَقَطَتْ التَقِیَهُ وَ جَرَدَ السَیْفَ وَ لَمْ یَاْخُذْ مِنَ النَاسِ وَ لَمْ یُعْطِهِمْ إِلَا بِالسَیْفِ.۲۸۳
سوره بن کلیب از حضرت صادق (ع) نقل کرده، که حضرت فرمودند: وقتی که این آیه بر پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نازل شد: «ادْفَعْ بِالَتِی هِیَ اَحْسَنُ فَإِذَا الَذِی بَیْنَکَ وَ بَیْنَهُ عَداوَهٌ کَاَنَهُ وَلِیٌ حَمِیمٌ»، پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: به من دستور تقیه دادند، ده سال پنهانی ارشاد میکردم، تا دستور دادند آشکارا امر رسالت را اعلان کنم، علی (ع) نیز همین طور دستور داشت، پنهانی انجام دهد تا امر به اعلان نمودند، سپس هر یک از امامان به امام دیگری همین سفارش را میکرد و آنها در تقیه میباشند، تا قائم ما قیام نماید که در آن موقع دیگر تقیه نخواهد بود، و شمشیر از نیام کشیده میشود، چیزی از مردم نمیگیرد و چیزی به آنها نمیدهد مگر با شمشیر.
برگرفته از کتاب کلید واژه ی آیات مهدوی در قرآن کریم نوشته: محمد جعفر روضاتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *