ائمه ریشه هر خیر در روایات

ویژگی دیگر امام علیه السلام «اَصلُ کُلِّ خَیر» است. امام صادق علیه السلام فرموده اند:
نَحنُ اَصلُ کُلِّ خَیرٍ.(۱)
ما ریشه هر نیکی هستیم.
آیا به این کلام امام علیه السلام اعتقاد داریم یا نه؟ آیا در عمل، رفتار متناسب با این عقیده در ما وجود دارد؟ اگر ایشان را حقیقتاً اصل هر خیری می دانیم، باید در عمل برای کسب خیرات، بیش از هر چیز و پیش از هر کاری، به امام زمان علیه السلام مراجعه کنیم، آیا واقعاً این گونه است؟
اگر خیر دنیوی می خواهیم، مثلاً رفاه و آرامش و امکانات مادّی و … طلب می کنیم، باید به دنبال ایشان برویم و در تقویت رابطه خود با آن حضرت- از طریق عمل به احکام دین- بکوشیم. اگر خیر معنوی- مانند تقوا، توحید و معرفت امام علیه السلام-

۱- اصول کافی/ ج۸/ ح۳۳۶٫
{صفحه۳۲۰}
می خواهیم، باز هم باید به سراغ خود حضرت برویم. امّا با کمال تأسّف می بینیم که به حضرت بقیّه الله ارواحنا فداه- آن طور که شایسته است- نه در مسائل مادّی مراجعه می شود، نه در مسائل معنوی.
چند درصد مردم برای رسیدن به توحید واقعی، از باب امام عصر علیه السلام وارد می شوند؟! و چقدر می کوشند که معرفت خود را نسبت به امام خویش بالا ببرند؟ آیا برای کسب توحید- به همان میزان که به سخنان اهل فلسفه و عرفان و دانشمندان غیر شیعه رجوع می شود- به معارفِ گهربار اهل بیت علیهم السلام بها داده می شود؟!
حقّ نعمت «اَصلُ کُلّ خَیر»، وقتی ادا می شود که انسان به راستی امام عصر علیه السلام را منشأ همه خیرات بداند و از این سرچشمه پرفیض، بهره بگیرد. اگر از این منبع خیرات استفاده مناسب و شایسته نشود، حقّ آن در عمل ادا نشده است. پس کاملاً روشن است که امام زمان علیه السلام در این وصف نیز مهجور و متروک باقی مانده، غریب و مکفور هستند.
برگرفته از کتاب آفتاب در غربت نوشته آقای محمد بنی هاشمی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *