نظر سید مرتضی در مورد غیبت امام زمان

سیّد مرتضی رحمه الله فرمودهاند: ممکن است احکام و دستورهای زیادی [در شرع مقدس] وجود داشته باشد که هنوز به ما نرسیده است و نزد امامعلیه السلام به امانت گذارده شده باشند، مع ذلک این بدان معنا نیست که لزوماً تکلیف از دوش خلق برداشته شده باشد. به این دلیل که اگر علّت غیبت، خوف از کشته شدن حضرت توسط کسانی که موجب این ترس شده و ایشان را مجبور به استتار کردهاند باشد، ضرر اینکه بخشی از دستورهای دینی را از دست دادهاند متوجّه خود آنهاست؛ چنانکه از دست دادن تادیب امام [و تحت تربیت امام بودن] و نعمت تصرف حضرت در امور از جانب خودشان است.
اگر این ترس و اجبار به غیبت از بین برود، حضرت ظاهر شده و به وسیله تصرف حضرت در امور، لطف خداوند حاصل میشود و آنچه را که از مردم کتمان شده برایشان روشن و آشکار میسازد و وقتی حضرت ظهور نکرده ودر پرده غیبت بمانند، ضرری است که از جانب خود شخص مکلف متوجه اش شده است؛ چه در کتمان احکام دین و چه در عدم ظهور امامعلیه السلام و این استدلال قوی و محکمی است که بر پایه اصول مسلّم استوار است.
وفی اصحابنا من قال: إنّ علّه الإستتار عن اولیائه خوفه من ان یشیّعوا خبره، ویتحدّثوا باجتماعهم معه سروراً (به) فیودّی ذلک الی الخوف من الاعداء وإن کان غیر مقصود.
وهذا الجواب یضعف لانّ عقلاء شیعته لا یجوز ان یخفی علیهم ما فی إظهار اجتماعهم معه من الضرر علیه وعلیهم، فکیف یخبرون بذلک [العامه] مع علمهم بما (علیه و) علیهم فیه من المضرّه العامّه، وإن جاز (هذا) علی الواحد والإثنین لا یجوز علی جماعه شیعته الّذین لا یظهر لهم.
علی انّ هذا یلزم علیه ان یکون شیعته قد عدموا الإنتفاع به علی وجه لا یتمکّنون من
برگرفته از کتاب ترجمه کتاب الغیبه نوشته شیخ طوسی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *