مشروعیت الهی از جنبه انسان شناختی

هر یک از ما در نهاد خود احساس آزادی، اراده و استقلال میکنیم. و نیز خود را دارای خرد و فهم و صاحب نیروهای جسمی و روحی میدانیم. این ها همه موهبت هایی است الهی که در همه افراد انسان به مراتب گوناگون و با تفاوت هایی وجود دارد. این موهبت های خداوندی و تفاوت های طبیعی اما، موجب نمیشود که فردی بر دیگری حق حاکمیت و ولایت پیدا کند.(۱) امام علی (ع) خطاب به فرزند خود، امام حسن (ع) فرمود:
«وَ لَا تَکُنْ عَبْدَ غَیْرِکَ وَ قَدْ جَعَلَکَ اللَّهُ حُرّاً؛(۲) ای فرزندم! بنده دیگران مباش، حال آن که خداوند تو را آزاد قرار داده است.»
نتیجه اینکه در جهانبینی الهی در همه عرصههای زندگی فردی و اجتماعی انسان، حضور خدا اصل است. مانند عرصههای قانونگزاری، روشها و شیوههای اجرای قوانین، تعلیم و تربیت، رهبری و حاکمیت در جامعه. همچنین در این نظریه حکومت به خودی خود اصالت ندارد، بلکه بستری است برای برپایی عدالت و تعالی انسان و سرانجام نزدیکی او به خداوند و رسیدن به سعادت جاودانه.

۱- مگر آنکه او بخواهد و بفرماید.
۲- محمد بن حسین شریف رضی، نهج البلاغه، نامه ۳۱، باب الترفق فی الطلب.
برگرفته از کتاب درس نامه مهدویت جلد ۴ نوشته خدامراد سلیمیان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *