عذاب دشمنان حضرت مهدی (ع)

از حضرت ابی عبد اللَه صادق (ع) درباره آیه: «وَلَئِنْ اَخَرْنا عَنْهُمُ العَذابَ إِلی اُمَهٍ مَعْدُودَهٍ» (۲۵۷)؛ و چنانچه عذاب را از آنان به تاخیر اندازیم تا به دست گروه معدود. فرمود: عذاب، خروج قائم؛ و امت معدوده، اهل بدر و اصحاب آن حضرت (ع) میباشند.(۲۵۸)
و علی بن ابراهیم در ذیل آیه: «سَاَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ» (۲۵۹)؛ سوال کنندهای از عذاب حتمی الوقوع پرسید. گفته است: از حضرت ابوجعفر باقر (ع) درباره معنی این آیه سوال شد، فرمود: آتشی است که از سوی مغرب برمیآید و پادشاهی از پشت سر، آن را بسیج میکند تا اینکه به خانه بنی سعد بن همام نزد مسجد شان برسد، پس خانهای برای بنی امیه باقی نمیگذارد مگر اینکه آن را و اهل آن را میسوزاند، و خانهای که در آن خونی از آل محمد(ع) [ستمگری نسبت به آل محمد] باشد، رها نمیکند مگر اینکه آن را میسوزاند و او مهدی (ع) است.(۲۶۰)
میگویم: آنچه دلالت بر این معنی کند در حرف قاف خواهد آمد.
برگرفته از کتاب ویژگی های امام زمان علیه السلام نوشته: سید محمد تقی موسوی اصفهانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *